Ik ga mijzelf verkopen, morgen.

Kan ik het nog, mijzelf verkopen? Morgen heb ik een sollicitatiegesprek voor een full-time project van negen maanden, bij het AMC en het VUmc, als trainer voor de implementatie van het Electronisch Patientendossier.

Tijdens de voorbereiding op dit gesprek, de afgelopen dagen, ging er natuurlijk van alles door mij heen. Hoever zijn ze al met de invoering van het EPD in de verpleging? Werken ze er al mee? Waar lopen ze dan tegenaan, waar zit de winst voor de patiënt en waar voor de medewerker? Ik heb bij mijn oude collega’s geïnformeerd en hele verslagen op internet bestudeerd. Zo interessant weer die materie. Zoveel zin om weer aan de bak te gaan en in een team te werken met een duidelijke eigen verantwoordelijkheid. De ICT had me vroeger beangstigd, maar nu niet meer. Ik redt me prima op het gebied van techniek. Als verpleegkundige moest ik al behoorlijk technisch vaardig zijn, daarna heb ik nog veel meer bijgeleerd. It RUNS in the family (Hamer bv installatietechnieken)

Wat willen ze zien morgen? Mijn enthousiasme en energie, of doet vooral mijn opgedane verpleegkundige kennis en ervaring ertoe, waardoor ik als trainer sneller toegang heb tot de belevingswereld van de gebruikers van het EPD?
Wie zitten er morgen tegenover me? Heb ik dan nog wat aan mijn DISC-training? Lijkt me fijn. Mijn ervaring als Coach met een oplossingsgerichte stijl van werken, gaat dat me helpen? Of mijn mindfulness training en ervaring. Helemaal Zen zo’n gesprek in!

Waar ben ik het meest trots op? Wat zijn mijn talenten ? ( los van uitzoeken Dirk, de love of my life)
Waar blijkt dat uit, heb ik voorbeelden? Kan ik mijn loopbaan toelichten? Waarom de verpleging uit? Ja, waarom?
Stel, ik was niet naar Boston gegaan? Had ik dan wel genoeg verpleeguren gehad, was ik dan nog gewoon BIG geregistreerd? Hmmmm, zinloos.

Wat mij helpt mijzelf morgen te verkopen, is door het te “visualiseren”. Het me tot in het detail voorstellen. Wat ik aanheb, hoe ik er naartoe ga (fiets of toch auto?), mijn stevige hand bij de kennismaking, recht aankijken met vriendelijke lach. Mijn open actieve houding tijdens de gesprekken en hoe ik laat zien dat ik goed kan luisteren, kennis van zaken heb en ook nog eens heel fijn en luchtig in de omgang ben.
To the point komen en concreet en duidelijk antwoorden. Dat kan ik allemaal prima. Ze moeten mij hebben, omdat ik het waard ben! Of, omdat zij het waard zijn!

Stop, Hammertime!!!! Yo Hammer!IMG_1120

Advertenties

Lente In Amsterdam

Het is buiten nog bewolkt en het lijkt wat somber
Maar in mijn hoofd is het al lente!
Door een Lente filter kijk ik heel selectief
En ja ik zie overal knoppen in de bomen

De dikste winterjassen blijven al thuis
en in mijn hoofd is het Lente
Toeristen te positief verrast in korte broek
Narcissen reeds in bloei in het Westerpark

Ik zie verschillend persoonlijk drama om me heen
Maar in mijn hoofd is het vet Lente
geen rem meer manie
alle vogels fluiten heerlijk door elkaar

Op mijn fiets over de grachten door een toeristenwalm van wiet
in mijn hoofd een roes van lente
gaan op de motor van innerlijke energie
omdat de lente zo hoopvol binnenzeilt

Kijken naar andermans leuke honden
toch lente in mijn hoofd
en zin in morgen en overmorgen
en zin in Koningsdag met alles oranje

Een leuke reis voor de boeg
in mijn hoofd is het enorm lente
te koud gekleed gewoon afdwingen die zon
om me heen kijken in Amsterdam waar je nooit uitgekeken raakt

mijn handtekening en grote-mensen-dingen besluiten
in mijn hoofd de kinderlijke lente boost
omdat ik al 42 lentes oud ben misschien
en me thuis voel in amsterdam gewoon

IMG_1097

“Patience”, mijn levensthema!

Ook vandaag staat in het teken van het geduld moeten hebben, of ook wel “afwachten”. Ik doe van alles, houd me druk bezig, in de hoop dat de tijd dan sneller gaat.
Ik ben benieuwd hoe anderen dit ervaren. Het lijkt inmiddels wel mijn levensthema. Afwachten.
Een korte opsomming bijvoorbeeld:
– Wachten tot mijn ouders zouden scheiden. Dat hebben ze dus niet gedaan, maar het hing altijd in de lucht. Ze zijn nu alweer 50 jaar samen.Idioot.
– Wachten tot we (als kind al) weer gingen verhuizen. Ik ben al, voor ik uit huis ging, regelmatig verhuisd.
– Wachten tot ik zwanger werd. Eerste keer duurde bijna 3 jaar.
– Wachten tot een van mijn ouders zou overlijden. Ze hadden de ergste dingen. Dood gingen ze niet, gelukkig!.Ze zijn nu zo fit als wat!
– Wachten voor we zeker wisten dat we naar Boston gingen ( het duurde 1,5 jaar, van moment van onze beslissing tot uiteindelijk echt weggaan)
– Wachten tot we meer duidelijkheid hadden over terugkomen naar Nederland. Ook best een slepend proces. Niet in mijn handen.
– Wachten op makelaarsreacties….jaja, we zitten er nog middenin.
Waarom? wat moet ik hiervan leren? Ik ben er helemaal klaar mee.

Gelukkig ben ik Mindfulness trainer! Mediteren helpt enorm. Naast mediteren, sta ik mijzelf weinig toe om echt te ontspannen. Wanneer ik mediteer voel ik pas waar in mijn lijf de spanning zit en hoe onrustig ik me voel. Vervolgens praat ik met mijzelf op vriendelijke toon. Vroeger deed ik dat altijd vrij hard en cynisch, nu weet ik dat dat helemaal niet bevorderlijk is.
Ik ben okay zoals ik ben, ook dit gaat weer voorbij, en concentreren op het moment van nu. Heb ik pijn? Nee. Heb ik honger? nee. Heb ik dorst? nee. Heb ik daadwerkelijk invloed op het proces? nee. Heb ik iets te klagen eigenlijk? nee. Zit ik nu in een fijn huis? ja. Is het mooi weer buiten? Ja. Zijn de kids happy? Ja. Gaat het goed tussen ons samen? ja. Is iedereen gezond? ja, eigenlijk best wel!

Dussssss!!!!
Okay, ik ben gespannen en heb geen invloed. Dus dan ga ik maar genieten van de rest van mijn dag. De zon schijnt en ik heb bergen energie. Kom maar op, zeg ik!IMG_1119

Thuis komen en keuzestress!

Na inmiddels ruim 35 bezichtigingen van woningen binnen 3 maanden tijd, ben ik bijna radeloos. Wat zoeken we nou precies?
Thuis voor mij moet licht zijn, in een buurtje met gezinnen, dichtbij een park en school. De school staat al vast dus dat is duidelijk.
Liefst een buitentje, hoge plafonds, een haard en de slaapkamers groot genoeg wanneer de meiden gaan puberen. Ook twee badkamers als het kan. En een lollige woonkeuken natuurlijk. Yeah right!

Jezus, ik hoor mijzelf en walg ervan. Nee hoor, ik ben niet materialistisch! Ook direct willen verdedigen omdat ik gewoon de komende 30 jaar niet meer verhuizen wil. Als het effe kan.
De vraagstukken: ga je naast een hotel wonen, naast een kroeg, met bovenburen of liever zelf boven. Welke geluidsoverlast is het ergste in de stad? Wellicht toch buiten de stad? Nee… Echt niet. Dus wat gebeurd hier?
Ik heb het ook! Keuzestress! Te veel opties. Gekmakend en slecht voor je nachtrust. Best wel.
Niemand kan deze keuze voor ons maken. Grotemensenwereld!!
Dus stap voor stap, en geduldig blijven.
Vandaag zie ik drie woningen. Op een denk ik verliefd te zijn. Ik hoop dat het wederzijds is, haha. De tijd zal het leren.
Welke rare makelaar gaat me nu weer rondleiden? Daar kun je ook een boek over schrijven. Misschien ligt daar mijn nieuwe roeping wel?

IMG_1232

DISC: voor het optimaliseren van je persoonlijke effectiviteit.

Ik heb mij ingeschreven voor de DISC certificatie training van EDN Solutions. Naast het feit dat ik het zelf heel interessant, praktisch en verhelderend vond om mijn DISC profiel in te vullen en terug te lezen, zie ik het ook echt als een waardevolle bijdrage voor mijn cliënten. Bovendien is Denyse een zeer gepassioneerde Trainer, daar word ik altijd blij van. Mensen die ergens helemaal voor gaan.

Thuis heb ik eerst zelf de beide testen (Classic 2.0 en Everything workplace) geheel ingevuld en de uitkomst doorgenomen. Je leert zo in eerste instantie meer over jezelf en over hoe je efficiënter kunt werken of omgaan met anderen, maar daarnaast leer je ook hoe je je kunt voorbereiden: op bepaalde ontmoetingen, manier van communiceren en of de wijze waarop je jezelf bij die “andere” het beste kunt presenteren.

Vooral dat laatste wil ik graag meer gaan doen in de toekomst. Want anderen kun je niet veranderen en zelf kun je je gedrag redelijk leren hanteren. Door meer bewust te kiezen welke aanpak je helpt om je doel te bereiken dus. Pure efficiëntie en beter inzetten van de voorkennis die je misschien hebt. Niet alleen bij de benadering van mensen in direct contact maar ook bij bijvoorbeeld emails of sms-berichten. Daar valt ook veel winst te behalen weet ik uit ervaring helaas.

Juist voor wie houdt van concrete en praktisch toepasbare informatie, ter ondersteuning van mijn verdere diensten van Hammertime Coaching Amsterdam, ga ik mensen standaard voor elke kennismakings-sessie, de DISC vragenlijst toesturen.

En…vanaf nu zal ik nooit meer impulsief, of on-tacties zijn en alles wat ik doe veel meer concreet kunnen onderbouwen, zorgvuldig en taakgericht en sarcastisch door het leven gaan.
..of toch maar niet…

Kijk ook op: http://www.EDNsolutions.com of kijk op YouTube over deze DISC Profiling of DISC Assessment.
IMG_1258-0

Mindfulness op school

Vandaag heb ik een mindfulness training gegeven in de klas van Saar. Dit is een Montessori bovenbouw klas waarin groep 6,7 en 8 kinderen zitten. Saar had me gewaarschuwd, haar klas is heel druk, zei ze. Dat viel enorm mee! Het was zo leuk.
Ik had met haar leraar besproken dat het me leuk leek om deze training te geven, juist nu de cito toetsen eraan komen. De kinderen hebben net de drukke periode van December gehad, en leven in het centrum van Amsterdam is al een hele goede reden om iets over mindfulness te leren.
Gewoon al om te leren hoe je je, heel praktisch, even terug kunt trekken in jezelf, met de focus op je ademhaling, om even in te checken hoe het met je gaat.
Niet bezig zijn met afgelopen week, of met komende week, maar puur en alleen even met dit moment, nu.

We hebben “de berg meditatie” gedaan. Gewoon zittend op hun eigen stoel, zodat ze leren dat je het overal kunt doen, ook zonder dat anderen het door hoeven te hebben. Het was muisstil en ze luisterden heel kalm naar mijn instructies.

Naderhand hebben we besproken hoe ze het ervaren hadden. Zowel de jongens, als de meiden, vertelden:

” Ik voelde me heel sterk/stevig”
” Ik werd er heel rustig van”
” Het was of ik even vergat dat ik hier zat, met iedereen om me heen”

Ze lieten elkaar rustig uitpraten en knikten allemaal bevestigend.

Zelf voelde ik me blij van binnen, met deze kleine bijdrage aan deze leuke jonge mensen, in deze heerlijke drukke stad. IMG_1121

What do you add?

Gisteren verging even heel kort mijn wereld. Een combinatie van paniek, pure angst, verwarring en verontwaardiging. Mijn vader heeft weer een klein herseninfarct doorgemaakt. Nu weet ik dat het klein was. Gisteren nog niet.
Ik was wederom bij mijn zangjuf. De laatste keer. Het einde van een leuk avontuur. En wat een leuk mens. Dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting.
Aangezien mijn ouders de 16e alweer 50 jaar getrouwd zijn, was ik een liedje aan het oefenen. Zo’n mooi liedje en zo passend bij de situatie ook. Het is nog een verrassing voor ze dus ik kan niet in detail treden. Vol goede moed en zelfs bijna ervan overtuigd dat ik mijn familie er een plezier mee doe door voor ze te zingen, haha. Keep dreaming.

Toen kreeg ik het bericht. Bam. Alles even in duigen. Weg hoop en moment van verstandsverbijstering. Pa ligt in het Ziekenhuis na een stroke, en nog onduidelijk hoe verder.
Uniek, 5 dagen voor het feest. Misschien ook niet, want misschien is hij er ook wel wat nerveus over. Niet niks natuurlijk 50 jaar. We gaan het groots vieren met de hele familie (mijn ouders en ik en mijn 3 zussen met hun families en inmiddels ook aanhang). Mijn schatje zit in Amerika en wat moet ik nu doen? Wat is wijsheid?

Eerst koffie. Inmiddels waren er twee zussen al onderweg en dus kreeg ik bedenktijd. Geen paniek. Kinderen eerst uit school halen. Ik ga het niet erger maken dan het is. Ik ga geen drama maken, niet van alles toevoegen. Geduld. Niet mijn angst de overhand geven. Puur richten op de feiten. Veel te hoge bloeddruk, en veel artsen om hem heen. Ik kan niets toevoegen daar nu.

Ik bleef kalm. Ergens. Gerust over het feit dat ik met mijn vader wel alles min of meer besproken en uitgesproken heb. Wij houden van elkaar. Dat weten we allebei. Ondanks onze eigenaardigheden of vergissingen. Het zit wel goed met ons. Dat is heel fijn en dat gun ik iedereen.

Ik wil alleen wel nog de kans om dit lied voor hem en mamma te zingen. Gewoon omdat het alles samenvat. En voor de herinnering. Een soort closure van een spannend verhaal, ons verhaal met ons ietwat rare gezin. Mijn roots en mijn basis, mijn weg en ons verhaal. Dat huist in mij en dat neem ik mee in mijzelf en in mijn kinderen. Mooi en gek genoeg nog geruststellend ook. Want wij zijn uiteindelijk allemaal wel goed terechtgekomen. Niet perfect en toch prima.

Dat liedje wil ik graag live opvoeren pa! Dit weekend. Voor jullie samen. xxxxx

2015/01/img_0294.jpg

Waar word jij opgewonden van?

Hoe weet je nou dat iets jouw passie of nog hipper ” jouw missie” is?

In gesprek vandaag met een client kwam het weer even naar voren. Hoe weet je dat nou? Ik vertelde haar wat ik had gehoord en geobserveerd, toen zij over de verschillende onderwerpen sprak. Ik gaf er geen oordeel over maar puur wat me opgevallen was. Bij het ene verhaal zat ze te vertellen met afgezakte schouders en een moe gezicht, en bij het andere verhaal ontspande ze helemaal, straalde ze en zat ze rechtop, vol energie.

Deze situatie heb ik al eerder meegemaakt. Toen deze man mij radeloos vertelde welke opties hij had, zag en hoorde ik hem zelf al een antwoord geven. Bij het ene verhaal kon hij het heel goed verwoorden en beredeneren . Hij zat er gespannen bij. Bij het tweede verhaal, waren er nog veel open eindjes en mogelijke hindernissen maar hij leefde compleet op.
Toen ik hem teruggaf wat ik hoorde en zag, begon hij te lachen. Hij wist het eigenlijk allang. Het was echter niet de makkelijkste of veiligste optie. Hij moest duidelijk uit zijn comfort zone.

Zelf weet ik nog goed hoe mijn coach mij destijds teruggaf hoe ik mijn opties verwoord had. Ik gebruikte steeds ik weet of denk. Ze zei kort: dat zit in je hoofd, ga nou eens naar je buik! Die buik die ik jarenlang te dik en pafferig vond. Ik voelde niets. Was even in de war. Ze had gelijk. Verstandelijk leek het een wijs besluit maar zo had ik in mijn keven al heel veel keuzes gemaakt. Mijn diepe verlangen zat er niet in. Ik moest verder kijken en onderzoeken en voelen dus. Alleen zo kon ik mijn patroon doorbreken. Voor mijzelf en niemand anders.

Ik las recent een mooi boek van Margaret J. Wheatley ( Ver van huis), over krijgers en hun missie. En toen voelde ik het wel, in mijn inmiddels allang niet meer zo pafferige of dikke buik. Ik voelde mijn missie en dat voelde heel geruststellend. Zelfs als er geen cent mee te behalen valt! Want dit gaat veel verder. Daar word ik opgewonden van.

Mensen helpen hun missie te vinden, samen te werken en te zijn binnen een community. Want samen lukt er veel meer. Je moet je er wel kwetsbaar voor open durven stellen en heel bewust leven en keuzes maken. Dat gaat niet vanzelf maar lukt wel steeds beter.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/b84/41617421/files/2015/01/img_1021.jpg

Veel sex en toch deed het er niet toe.

Gisteren viel ik over een hele stomme tekst bij de aankondiging van een tv zender RTL8:  ” Waar vrouwen van houden”. Zo stom vond ik die aankondiging. Ben dan ook benieuwd of ik de enige ben.

Toen de aankondiging van “Komt een vrouw bij de dokter” naar een boek van Kluun. Ik was toch alleen thuis en ging er eens even uitgebreid voor zitten. Hollandse film, dus ik dacht nog, veel sex. Het boek heb ik jaren geleden al eens gelezen. Mooi boek.

Ten eerste viel het me op dat ik de namen van de acteurs, duidelijk Nederlandse oude bekenden, gewoon niet meer wist. Gevolg van drie jaar Buitenland. Wel lekker die man! Barry Atsma, hoorde ik later. Het verhaal kwam langzaam bij me terug. In het begin zat ik er heel ontspannen bij en ik dacht even aan mijn vriendin. Ze heeft ook zo bij de dokter gezeten toen ze de diagnose kanker kreeg. Een andere soort, maar toch. Dankbaar en blij dat het zo goed met haar gaat.

De film greep me langzaam maar zeker aan. Ik merkte dat al door mijn irritatie, over de reclame tussendoor. Ik wilde verder kijken. De vrouwen in deze film vond ik ook zo mooi en puur. Amsterdam en de herkenbare behoefte aan zorgeloos partij maken. En toen kwam mijn schatje thuis. Hij kwam bij me zitten en ook hij keek naar “Waar vrouwen van houden”. Ik dacht nog, wel je mond houden, ik zit er helemaal in nu.

Samen zagen wij hoe prachtig dit proces verfilmd was. Hoe eenzaam ziek zijn is en ook hoe eenzaam voor de partner. Ieder zijn eigen proces in dit verdriet en die lange rouw die allang begint, nog voor iemand dood gaat. Het afscheidsproces van een gezond lijf naar een niet meer goed functionerend lijf, afscheid van gewoontes die je er niet meer op na kunt houden en de wijze waarop juist behoeftes zich zo kunnen uitvergroten. Buiten proportioneel misschien maar wie bepaalt dat?

Als voorstander van het bespreekbaar maken van moeilijke onderwerpen, informeerde ik voorzichtig bij mijn lief hoe hij hierover dacht. Zaten we eigenlijk op een lijn, als we dit zo zagen. Met weinig woorden wisten we precies waar wij voor staan. We kennen elkaar al zo lang. Maar niet ziek worden hoor! Doodeng. Je verandert gewoon onvermijdelijk. Mensen die me langer kennen zullen wel denken, nu gaat ze weer zeggen dat ze dankbaar is. Dat ben ik ook.

De laatste 30 minuten van de film heb ik gehuild en daarna nog 30 minuten, omdat ik niet kon stoppen. Niet hysterisch maar wel onophoudelijk. Wat een angst om je geliefde door zo’n hel te moeten zien gaan. En er dan ook nog voor elkaar moeten zijn. Vrienden en omgeving met al hun goedbedoelde steun en of verwachtingen. Ik zou gek worden. En dan zo’n vrouw. Die ook ergens weer een functie heeft. En liegen. Zo’n hekel aan liegen. Maar de waarheid is soms nog erger.  Mijn motto ‘ als je iets doet, doe het dan goed’, kwam weer even terug. Doe het dan zo dat ik er niet achter kom en dat het niet uit komt. Als je je openstelt voor een ander ben je direct ook kwetsbaar en chantabel. Nou ja. Doodeng.

En dan het doodgaan en al die nieuwe mogelijkheden thuis. Zo’n arts, die zich ook kwetsbaar opstelt. Ik blijf bewondering houden voor goede huisartsen. Wat een vak. Respect.

Ook vandaag was ik er nog mee bezig. Fietsend met mijn kinderen naar school. Allemaal gezond en wel. In deze prachtige stad. Gelukkig. Wat een film en wat een boek. Bedankt Kluun.

 

Interview met mijn 3e Young Professional.

Wederom, in het kader van mijn directe contact met mijn doelgroep, en persoonlijke interesse in deze generatie jonge Professionals, dit recente interview.

Interview met mijn 3e Young Professional ,Marly Storm, 23 jaar.

Loopbaan:

Marly is een frisse jonge vrouw, heeft Psychologie gestudeerd, en doet nu haar Master Klinische Neuropsychologie bij de VU. Ze heeft volgens eigen zeggen aardig moeten werken om haar Atheneum te halen, terwijl de Universiteit later daardoor juist heel goed te doen was, omdat ze inmiddels goed begreep hoe ze studeren moest. Helaas werd ze twee keer uitgeloot voor Medicijnen, wat haar eerste keuze was. Vandaar dat ze iets anders moest gaan doen. Ze wilde eigenlijk graag Verpleegkunde doen, maar het leek verstandiger om voor een Universitaire studie te kiezen. Ze had tenslotte Atheneum gedaan. Dus werd het Psychologie.

Momenteel piekert ze regelmatig. Deze studie is wel leuk en interessant, maar ze hoort om zich heen steeds hoe moeilijk het is om met deze studie een baan te krijgen. Marly heeft ook nog geen idee wat ze voor baan zoekt. Ze heeft een sterke voorkeur voor direct contact met mensen/patienten, maar na een praktijkervaring in het Revalidatiecentrum was ze toch niet meer zo zeker van welke kant ze precies op wil.Voor de meeste banen vragen ze praktijkervaring,  en die heeft ze nog niet echt. Om wat meer ervaring op te doen is ze nu Vrijwilligerswerk gaan doen bij Papermates, als maatje voor mensen met niet aangeboren hersenletsel.

Als ze eerlijk is, heeft ze meer ambitie om de kant van Coaching op te gaan. Ook zou ze dan meer de Arbeids Organisatie Psychologie kant op moeten en de Human Resource kant. Daar zijn ook meer banen in, volgens Marly.

Wonen:

Ook trekt het Buitenland steeds meer. Marly is, tegen advies van haar ouders in eigenlijk, na haar studie eerst 4 maanden gaan reizen met een vriendin. Heerlijk. Nu wil ze graag nog een keer reizen alleen. Of, indien mogelijk iets combineren met studie en reizen. Ook Spaans leren staat nog op haar Bucketlist. Geen idee nog of dat gaat lukken. Misschien ook wel tijdelijk in het buitenland werken, Azie trekt ook.

Gezin:

Marly is een enigste kind van een moeder, die altijd verpleegkundige is geweest, en een vader die werkzaam is geweest in de verzekeringen. Haar vader heeft destijds zijn studie zelf niet afgemaakt. Hij benadrukt bij Marly altijd het belang van een goed diploma en een goed betaalde baan. Haar moeder benadrukt eerder, dat ze het vooral leuk moet vinden wat ze doet. Ze heeft niet echt een motto meegekregen van thuis.

Vriendschappen:

Die veranderen ook wel wat. Haar beste vriendin uit Amersfoort spreekt ze eigenlijk nog maar weinig, wel vaste vriendinnen uit Groningen en Amsterdam. Voor direct contact is er nu minder tijd ook. Ze woont in een gezamenlijk huis met 3 anderen. Waar ze in Groningen vaak met haar huisgenootjes en vriendinnen at, eet ze nu vaker alleen omdat ieder zijn eigen gang gaat en verplichtingen heeft.

Financieel:

Marly is nu nog wel financieel afhankelijk. Dat vindt ze niet zo fijn. Ze krijgt de studiefinanciering, en werkt er altijd bij, om zelf de huur van haar kamer te betalen. Haar ouders betalen nu nog de verzekeringen, collegegeld en de boeken. Voor een eventuele reis en tijdens de stages zal ze waarschijnlijk een lening moeten gaan afsluiten. Ze weet dat er via DUO als student goedkopere leningen bestaan. Nu nog geen lening eigenlijk, gelukkig.

Gezondheid:

Marly eet nu wat meer bewust gezond, meer structuur in haar leven en 2 keer per week sporten. Studeren doet ze thuis.

Relatie:

Ze heeft geen relatie momenteel. Via social media lijkt het of iedereen een relatie heeft soms, dan voelt ze die druk wel een beetje. Een verre kinderwens is er wel, ooit. Ze zou dan het liefste gewoon 4 dagen blijven werken, geen huisvrouw willen worden.

Spiritueel/ Zingeving:

Ze is niet bezig met spiritualiteit of zingeving, hoewel de beroepskeuze wel enigszins met zingeving te maken lijkt te hebben.

Haar grote voorbeeld? Ze denkt even na. Dan zegt ze: Mijn moeder. Ze leek altijd goed te weten wat ze wilde, en heeft het ook gedaan.

Kortom, nog veel open eindjes, mogelijkheden genoeg, pieker, pieker soms. Beetje keuzestress wel, zegt ze zelf.