Voordelen Full-time werken vs full-time mom

Mijn project als trainer voor de introductie van het electronisch patientendossier in het AMC en het VUMC zit er al weer bijna op. Ongelooflijk, hoe snel het is gegaan. Aangezien ik dol ben op bewust beginnen en afronden, betrap ik mijzelf erop te bedenken wat ik er nu zo fijn aan vond. Ten eerste vond ik het heerlijk weer ergens bij te horen en wel bij een project met een duidelijk begin en eind. Het doel was ook duidelijk dus mijn rol was puur mijzelf kundig maken en mijn kennis als trainer manifesteren met al mijn charmes. Dat laatste vond ik het leukste. Trainingen geven vond ik super, helemaal omdat mijn collega’s tegenover mij zaten. In het AMC was het bijna thuiskomen. De pleeg in mij begon me duidelijk weer te kriebelen. Het zit er nog. Hoewel ik lang niet overal zou willen werken. En wat een mooi systeem. Het kan wellicht nog veel gebruiksvriendelijker maar ik ben onbevooroordeeld want ik ken geen andere epd’s.

Weten wat er van je verwacht wordt gaf mijn brein rust, niet meer piekeren over mijn persoonlijke doelen en of aquisitie. Ook het feit dat we nu samen de zorg over de kids verdeelden vond ik heel verfrissend. De kids vonden het ook erg leuk dat ze hun vader nu aan hun klasgenootjes konden laten zien. De meiden zijn ook veel zelfstandiger geworden en ze redden zich prima met het ochtendritueel. Ook zelf naar school fietsen maakt dat ze in korte tijd enorm zijn gegroeid. Ze voelen zich sterker en zelfverzekerd. Het feit dat ik minder tijd heb om geld uit te geven en zelf goed verdien is supergoed want zo verdien ik dubbelop en dat had ik na 3 jaar expat-vrouw zijn echt nodig. Wat meer balans en eigenwaarde. Ik heb in de afgelopen maanden heel veel geleerd over computers en ik heb mijzelf overtroffen. Wat een grap. Wat ik nog het leukste vond was het hebben van collega’s en ook mooie connecties met veel nieuwe mensen. Ook echt slappe lach hebben en onzin uitkramen vond ik zo fijn. Als laatste voordeel vond ik het hebben van een opgelegde structuur best even fijn, dan hoef je het zelf niet te verzinnen en ik heb me de blubbers gefietst. Heel wat kilometers op mijn teller.

Dank aan EPIC voor deze ervaring. Nu weer terug naar full-time moeder met alle drukte die erbij hoort. Mijn kinderen kunnen niet wachten tot ik er weer ben. Dan kunnen zij weer met vriendjes afspreken en hoeven ze niet meer naar de BSO.

En het voorjaar begint. Timing kon niet beter.

Een dankbaar mens

It’s good to know you!

Op de Driscoll School in Boston was dit een van mijn favoriete liedjes. De kinderen zongen dit altijd uit volle borst naar elkaar en naar de leraren en ouders. Iedereen werd er gelukkig van. Heerlijk. 

Vandaag is een grote dag want ik heb onze nieuwe buren uitgenodigd. Gewoon omdat Dirk en ik daarvan houden. We houden ervan om onze buren een beetje te kennen en om ze te groeten bij het langslopen. Ook en misschien wel juist in Amsterdam. Ik ben heel benieuwd of er iemand komt en wie er om ons heen wonen. Welke indruk willen we maken en waarom eigenlijk?

Mindfull settelen heet dat! Ja wederom bewust. Ik wil graag met compassie mijn buren ontmoeten. Genieten van de verschillende types en levenswijzen. Levensverhalen horen en ook meer leren over deze buurt. Vroeger en nu. Wat speelt er zich hier af? 

Naast een plekkie voor mijzelf creeeren wil ik ook een plekkie voor mijn meiden. Zij zullen zich ook meer thuisvoelen wanneer ze weten wie de buren zijn denk ik. 

Ik heb lekkers in huis gehaald en gezellig kaarsjes aangedaan. Toch blijft het spannend. Onze laatste verhuizing en dus onze belangrijkste kennismaking in mijn ogen. Zin in en spannend.  

 

Toevallig of gewoon meant to be?

Heb jij dat wel eens, dat je ergens het idee hebt dat je een signaal krijgt? Gisteren had ik deze bijzondere ervaring. We zijn bezig met het mogelijk kopen van een huis. Dit hele proces is rete-spannend. Gisteren zouden we horen of ons bod geaccepteerd zou worden. (of het bod van 2 andere partijen misschien)

Ik had zangles en meestal breng je dan zelf een nummer in om op te oefenen. Ik was echter zo gespannen, dat ik niet meer had gekeken. In mijn tas zat echter nog een uitdraai, deze had ik al twee weken terug geprint, met de songtekst van “Restless” van Janis Ian. Ik dacht, dit is zo’n soft nummer, maarja wel mooi soft ergens.

2014-12-08 14.38.42

Mijn zanglerares had ik net verteld over hoe nerveus ik was. Wat een heerlijke afleiding om even te kunnen zingen. Dus ze zet you tube aan met dit nummer. Deze tekst was meant to be denk ik!!! Dit gaat gewoon over dat huis en nu moest ik erover gaan zingen. Echt bizar.

Voorzichtig ben ik maar gewoon begonnen, en naarmate de les vorderde werd ik kalmer. Dit komt goed dacht ik. Hoeveel signalen heb je nodig?

Zo heb ik ook een succesnummer. Mijn succesnummer is deze:

Al sinds mijn VWO-examen hoor ik dit nummer op de radio bij allerlei belangrijke momenten in mijn leven waarop er iets te vieren valt. Echt! Dat kan toch geen toeval zijn?

Zo hebben we samen (Dirk en ik) ook een heel suf nummer dat steeds terugkomt al sinds onze studenten tijd. Deze komt nu ook regelmatig op radio Decibel. Met de kinderen dansen we hier dan op.

En natuurlijk mijn “lijflied”. Dit nummer hoor ik vaak wanneer ik me wat klein voel. Daar krijg ik altijd weer luchtigheid van en lef om door te gaan.

Ik hoor graag jullie succes-nummers. Gewoon omdat ik altijd blij word van die dingen.

Kraai of nachtegaaltje?

In het kader van de persoonlijke groei en van de onderzoeker in mijzelf, heb ik vandaag een zangles gehad. Niet omdat ik denk dat ik een mooie stem heb, maar omdat ik altijd blokkeer bij mijn Ohm. Dat is een onderdeel van Yoga waarbij iedereen tegelijk heel lang en kalm Ohm zingt. Dat kan ik dus niet. Eerst omdat ik moest lachen, ik vond het zo belachelijk en er is ook schaamte en oordeel. Ik voel me dan net een klein kind.
Later ben ik me gaan afvragen wat dat nu is? Mijn hele keel zit strak en alles blokkeert, terwijl mijn buren in de zaal nog heel lang door resoneren.
Mijn keel is mijn kwetsbare gebied. Als ik ooit ziek ben, wat zelden voorkomt gelukkig, dan krijg ik keelontsteking. Altijd.
Bij mijn proefles, van een hele coole juf, moest ik direct gaan zingen. Doodeng. Ik koos een nummer van Diana Ross, haha. Brings back memories. Daarna allerlei oefeningen. Mijn doel is realistisch. Gewoon heerlijk vrij, enigzins normaal, durven zingen. Gewoon om het gevoel. Mede geinspireerd door mijn vriendin, die al een tijdje les heeft en er zo wild van is.
Weer een ervaring die we straks kunnen delen dus.
Mijn irrealististische wens: zingen als Iggy Azalea. Cool lijkt me dat. Gewoon voor het gevoel van kunnen uithalen en bevrijdend kunnen zingen. Of in een meer realistisch beeld, gekke liedjes zingen als Brigitte Kaandorp. Zoals dat nummer van : ” Ik heb een heel zwaar leven”. Lijkt me heerlijk. Fearless
To be continued!

IMG_0395.JPG

Je moet groter denken!

Regelmatig hoor ik dit in mijn omgeving. Men denkt dat ik “te klein denk”. Het wordt vaak luchtig even genoemd, maar ik hoor het erg duidelijk omdat het me geloof ik wat irriteren kan. Ook heb ik geleerd dat hetgeen je irriteert, juist iets kan leren. Wat kan ik hiervan leren?

Dingen die direct in mij opkomen.

Wie (reële) doelen stelt komt verder. Het feit dat ik dit tussen haakjes zet, zegt misschien al wat? Ik denk dat ik niet perse groter hoef te denken. Ik schipper tussen wat “realistisch” is en wat ik “voldoende” acht. Het kan namelijk zijn dat ik als persoon ook snel tevreden ben. Dan kun je denken aan conflict vermijdend maar ik ben alles behalve dat. Jaren lang heb ik gehoord dat ik teveel in mijn hoofd zat en moest leren meer naar mijn buik te gaan.

In mijn omgeving zie ik mensen die “groots denken” en succesvol zijn en toch erg “zoekend” zijn in andere zaken. Dat heb ik dan weer minder. Heel veel vragen in mijn leven heb ik al onderzocht en de meeste antwoorden heb ik al gevonden. Bij mijzelf vooral.

Door meer bewust (mindful) over van alles na te denken en te voelen wat er met mij gebeurt, herken ik mijzelf en mijn onderbuik-gevoel.  Mijn intuïtie gebruik ik veel meer bewust en zet ik ook actief in. Ik doe veelal meer van wat goed voelt en minder wat niet goed voelt. Gewoon omdat het kan. Die luxe en vrijheid heeft niet iedereen. Ook daar ben ik me heel bewust van en daar ben ik ook heel dankbaar voor.

Al met al denk ik dus niet te klein, ik ken mijzelf gewoon best goed en tune veelal goed in op mijn intuïtie. Tevredenheid en dankbaarheid is dus onderdeel hiervan. Is dat slecht? Houdt mij dat klein? Of lui misschien? Nee. Ik denk het niet. Ik voel veel energie en hoop dat ik ook anderen kan inspireren.

Ook ben ik nu bewust aan het investeren, zonder altijd iets terug te verwachten. Tot nu toe bevalt me dit verassend goed. Ik zeg verassend omdat ik redelijk vanuit mijn opvoeding heb meegekregen dat je voor alles een wederdienst kunt verwachten of afdwingen. Vrij geven is een heerlijk gevoel en vrij ontvangen ook.

In relaties merk ik dat ik ook steeds meer bewust wordt van het feit dat ik niet altijd vrij van een verwachting, investeer. Daar waar ik dat wel heel bewust doe, geeft het heel veel voldoening. Met “compassie” zal ik de rest van mijn leven nog mee bezig zijn denk ik. Inleven in de ander en niet veroordelen. Je kunt een mening hebben en van alles “invullen”  of juist meer met “open Mind” en als een onderzoeker gewoon waarnemen en observeren.

IMG_0759.JPG

My Happiness project

Today I will write about one of my favorite books: The Happiness Project by Gretchen Rubin. This is a book I found surprisingly funny and practical. I love reading self-help books but this one was different. It is written in a very personal way and I believed every word and all her stories, like I was there with her when it al happened. Gretchen made me think it does not have to be hard to actually make some changes in your life.

Why do I write about this, today? Because I really think everyone should read this just for fun and realize afterwards how much enlightening it is, even years later.

In life today I work on my habits and my life is all about little positive projects. Today I promised myself to work on two projects. One is “action first” and actually do things without fear of failure. The other one is my relationship with my 3 sisters. I love them like crazy. I think we all have become a little to serious and cautious with each other. I want to allow myself and my sisters to make more fun and mistakes. Maybe we don’t agree or have different opinions and goals in life, but I want to be me when we meet and I think they can be free too. Free to experiment and be honest, and not hurt each other on purpose. We’ll be just fine, different and crazy like our parents. Maybe even exaggerate and make fun of ourselves, like in comics or theatre.

Next month a new project! Just for the fun of actively being aware of the little changes you can make.

IMG_0731.JPG

My love for Pippi Longstocking

What I love about Pippi Longstocking,  is the fact that she seems to have decided to not let her life be ruled by fear, but more by her primitive needs. It’s not the same as living without thinking and impulsive, but more about understanding and being aware of what it really is what you want or need. Not letting your life be ruled by the rules or as you should, but more tuning in to yourself and making personal choices, aware of the consequences and purpose of your actions. That’s why I refer to her when I coach. She is my reminder of listening to my intrinsic needs and being aware of my fears, and of feeling the personal freedom to choose what’s best for me and my loved ones.

logo hammertime

First summer back in Amsterdam

I’m writing this while laying in the sun, listening to my radio “oldschool music” ( Madonna, material girl), and reading a little. What a life! I feel both spoiled and lucky. The kids are at my parents and I have all the time to myself.
Tomorrow is our moving day. The stuff from our house in Brookline has arrived. Can’t wait to make this house my own. Being able to live here and have people over for diners and sleepovers! The sun is shining and I feel fully peaceful and energetic.
It makes me very aware of the fact that we have made the right decision.
Although we’ll miss Brookline, it’s nothimg compared to what living here gives us. A different kind of energy, freedom and creativity… Yeah! Lucky me

Back to my roots

This last few months have been al about patience, and now I’m happy to say it al worked out the way I hoped it would! In 2 months we’ll be moving back to Amsterdam! I’m so happy, I feel like I’m in love, with all the same symptoms. I’m laughing all day and crying all of a sudden, sure about everything and insecure about the weirdest things. I’m looking good and the have energy to do everything! At the same time I feel it could be over soon, afraid of what might go wrong. We have no new home yet or a school for the kids, so I have no clear image of what the future looks like. 

All I know is that I will be riding my bike soon, in a very crowded city I love, close to friends and family, drinking alcohol in public areas and eating food I like much more, in an atmosphere I love with weird, funny and funky dressed, different people, with even more weird inappropriate behavior, just because in the Netherlands no one lives by the rules…..

The last 3 years have been one big awesome adventure for me and my family. I have made some very cool, nice friendships and feel sad about ending it and in the same time I feel grateful about having this experience and the fact that we are all in a great place going to a great place. 

And it is Spring! Finally. Great timing. Happy beginnings and happy endings! 

Image