Verliefd op Roy

Dirk weet ervan, het is al even gaande. Ik weet niet waarom maar kijken naar Roy Donders maakt mij intens gelukkig. Die real life soap is te suf voor woorden maar zo origineel en hij lijkt zo puur en authentiek dat ik acuut gelukkig word.

Ik denk ook echt dat ik een hoop kan leren van ons Royke en zijn zus Rian. Ook met Kerst. Gewoon bijna therapeutisch overdreven je kamer oppimpen voor de kerst en daarbij  terugkijken op het afgelopen jaar. Met realistische dankbaarheid.  

Dat heb ik ook. Het was een druk en raar jaar. Van bijna niets naar een fulltime baan,waarin ik heel verl geleerd heb en blijkbaar best heel veel kan ook en natuurlijk onze laatste verhuizing! Genieten van ons huisje op het strand en het genot van een uiteindelijk weer redelijk gezonde familie. Oude vriendschappen die nog wel degelijk levensvatbaar blijken en onderbroekenlol. Op z’n Hollands. Direct en plat. Out of my comfortzone waar ik weer volop tot leven kom en na wat gesteggel toch altijd heeeeel blij ben met Dirk. We hebben het nog! Geruststellend.

Zin in 2016. Omdat ik nu thuis ben en rust in mijn gat voel. Omdat ik benieuwd ben naar wat er dit jaar weer komen gaat. De basis ligt vast. Ik ben, ik woon en ik sta open voor wat er komen gaat. Ik denk aan herregistratie en hopenlijk een vervolg op dit werktraject. Vrijheid en rust. Mogelijkheden en bergen energie. Met zelfvertrouwen. En wat heerlijk om twee van die heerlijke best wel zorgeloze kinderen re hebben waar ik heel veel lol mee heb. Dit jaar zal ik weer meer los moeten laten en ik zie dat het goed is. Wat een heerlijke grieten.

Mijn woord voor 2016 wordt: lol. In de zin van misschien wel meer mindlessness. Meer mijzelf toestaan zinloos te mogen genieten. Omdat het kan. Yolo. Happy 2016.  

 

Advertenties

Heb er zin in, zin in, zin in!

Alles letterlijk en figuurlijk op zijn plek, duidelijkheid en jawel, rust en nieuwe energie. Alle noodzakelijke keuzes zijn gemaakt, heel veel , en knopen doorgehakt. Inmiddels zit ik in mijn nieuwe huis te kijken naar buiten en ik voel dat ik van alles zou kunnen doen nu, maar ik zit zo lekker. Gewoon thuis zijn. Buiten miezert het een beetje, ik ga zo werken. Dat geeft ook energie, ik doe gewoon wat men verwacht en dat lukt ook goed so far, en dus hoef ik niet steeds na te denken over wat ik zou moeten doen. Heerlijk.

De kids gaan goed. Ze redden zich prima zonder mij en de ik heb de zorg na school goed geregeld. Al zeg ik het zelf. Nu nog het loslaten van het zelf fietsen naar school s’morgens. Dat is nog wel een dingetje. Eens moet de eerste keer zijn. Fingers crossed.

Stiekem dacht ik al aan de herfst en winter en ik zie er naar uit. Knus man. Voor mijn raam staat een geweldige bos bloemen. Vanmorgen nog een gezellig telefoontje met een collega.  mijn ouders okay, mijn familie ook. Chill, geen zorgen, dankbaar.

Tie wraps

They keep popping up in my life. 

Whenever things seem to fall apart or to break down, I look around to see where my tie wraps are. It’s fast, easy, stronger than you think and you don’t need anyone to help you! 

Tie wraps sure make my life easier and my husbands life too. He commanded to a friend today that our relationship is kept together by tie wraps, and we both laughed! It’s true. It sure safed us. We look at things kept together and both know there are more intelligent ways to fix thinks but we don’t care enough to get someone to help us. Why spent a lot of money if you can do it yourself, right?

So my gratitude today is for the inventor of ” the Tie Wrap” , what a hero ( male or female). I love how you made my life easier. 

  

Tandje erbij!

Deze dame gaat weer vol aan de bak. De meiden zitten lekker in hun vel en de basis is gelegd, de man zit lekker op zijn werk, nu ben ik weer aan de beurt.   Dus we gaan een tandje erbij doen! En we gaan niet klagen, dat doen er al zoveel. Nee, ik mag 36 uur gaan werken en ik zie ernaaruit! 

Ik ga het doen en het zal pittig zijn, ik ga vast fouten maken en mijzelf voor schut zetten. Vreselijk. En dan weet ik dat ik niets te verliezen heb en dat anderen ook niet perfect zijn en dan ga ik mijzelf een schop onder mijn kont geven of hulp vragen. Gewoon verder. Omdat het kan! Briljant. Alleen al het feit dat er om 7.30 uur weer mensen op mij zitten te wachten! Wat heerlijk. En zelf getraind worden, om daarna te gaan trainen, zo lekker. In gedachten ben ik al onderweg naar het AMC. Mijn vertrouwde AMC. Daar kom ik natuurlijk wat bekenden tegen onderweg. Dan ontmoet ik weer allerlei nieuwe mensen, met allemaal hun eigen eigenaardigheden. Heerlijk. kom maar op. Met z’n allen lunchen, eeuw geleden, en moe worden van alle nieuwe input. Lijkt me dus ook heeerlijk. En moeten haasten om vervolgens op tijd weer te onthaasten. Me in de metro visualiseren dat ik hier zit, @the best place ever, de zee en het strand, een warm rozig hoofd en amper geluiden, alleen de wind en de meeuwen.  

 

Van reflectie tot gelukzalig

In mijn vorige bericht schreef ik over mijn drang naar evalueren en resumeren. Mijn trip naar Boston was een grote reflectie, en werd “the closure to the story”.

Wat heb ik eigenlijk veel gedaan, gezien en mooie echte vriendschappen daar opgebouwd in Amerika in die 3 jaren daar! Ik leek wel een filmster die werd onthaald en rondgereden. Eenmaal herenigd met degene waar ik op dat moment verbleef, deden we alle dingen die ik het liefste deed in mijn tijd daar. Dus lopen met de hond ( bijna al mijn vrienden daar hebben honden), yoga samen, meditatie samen, eten en drinken samen en in bed lekker lezen om bij te komen. Wat een rijkdom en grappig dat ik nu pas trots kon zijn op mijzelf.

Nu liep ik vandaag naar mijn oude Ziekenhuis, het AMC in Amsterdam. Onderweg in de metro begon ik weer met reflecteren. Gewoon heel kort even van 2008 ( toen ik besloot te stoppen met Verplegen) tot nu. Als Life Coach en Mindfulness Trainer solliciteren naar een Functie van Trainer EPD. Ik geniet er altijd van als dingen ineens lijken samen te vallen, dat het lijkt of alles wat je tot dan toe gedaan hebt logisch lijkt. Ik zeg lijkt omdat ik geen bewijzen heb en er ook niet te lang overna wil denken. Zelf houd ik erg van het lezen van mijn onderbuikgevoel, mijn intuitie, en dit klopt gewoon. De gezellige warme hereniging met mijn oud collega’s maar nu in een andere setting. Meant to be denk ik. Haha

IMG_1721

Even resumeren

Vraag me niet waarom maar al mijn hele leven doe ik aan evalueren. Als student evalueerde ik, achteraf ziekelijk vaak, mijn ietwat onrustige jeugdjaren. Als verpleegkundige evalueerde ik, in de ogen van mijn collega’s veel te uitgebreid, mijn werkdag en alle ervaringen en gekte tijdens mijn werk. Al zolang als ik ben met mijn Adonis, evalueer ik, in zijn ogen soms tot vervelends toe onze relatie. Hoe staan we er nu voor? In Amerika mistte ik Holland en evalueerde ik alles wat daarmee te maken had. Na het overlijden van mijn hond evalueer ik nog bijna dagelijks de betekenis van Pluk in mijn ( ons) leven. Mindful als ik ben en volop levend in het nu, ga ik niet te gedetailleerd meer terug naar wat geweest is. Toch brengt reflectie op zijn tijd mij heel veel rust en zelfkennis.

Donderdag ga ik naar Boston. Bijna een week. En ik betrap mijzelf erop dat ik nu al mijn evaluatie ingezet heb. Onze drie jaar Boston resumeren. Een heel proces voltrekt zich alweer in mijn hoofd. Dankbaar voor wat het ons gebracht heeft en dankbaar voor waar we nu zijn. Hoe bijzonder.  

 

De 2e ronde, de 2e ronde!!

Na natuurlijk wederom eerst weer gewoon wachten ( mijn levensthema), kwam de verlossende email. 

Ik ben door naar de 2e ronde. In mijn vorige blog schreef ik dat ik mijzelf ging verkopen. Niet mijn favoriete ding. Niet dat ik nou zo bescheiden ben of onzeker. Ik denk echt dat ik een hele geschikte kandidaat ben voor deze baan. 

Bij het boxen zie je je tegenstander. Je gaat een gevecht aan en schat je kansen in. Van de ene ronde tot de volgende en je hoopt je staande te houden. 

Bij deze strijd weet ik heel weinig. Ik weet niet hoeveel concurrentie ik heb en welke kwaliteiten zij hebben en toch voelt het goed. Ook omdat ik niets te verliezen heb misschien. Ja mijn eer. Dat is niet niks. En mijn wens om mijzelf nuttig te maken, verschil te maken. Niet alleen voor mijn naasten maar ook voor anderen. Ik heb veel meer in huis, eigenlijk. 

En ja, er zijn heel veel mogelijke beren op dit pad, en ik wil dit. Werken voor mijn geld. Net als iedereen. Uit mijn comfortzone en knallen. In een team.  Training krijgen en training geven over het electronisch patienten dossier. 

Of zoals mijn vader altijd zegt: ” Je kop gaat er niet af” . Gewoon ademhalen. In deze heerlijke hoopvolle lente!

  

Lente In Amsterdam

Het is buiten nog bewolkt en het lijkt wat somber
Maar in mijn hoofd is het al lente!
Door een Lente filter kijk ik heel selectief
En ja ik zie overal knoppen in de bomen

De dikste winterjassen blijven al thuis
en in mijn hoofd is het Lente
Toeristen te positief verrast in korte broek
Narcissen reeds in bloei in het Westerpark

Ik zie verschillend persoonlijk drama om me heen
Maar in mijn hoofd is het vet Lente
geen rem meer manie
alle vogels fluiten heerlijk door elkaar

Op mijn fiets over de grachten door een toeristenwalm van wiet
in mijn hoofd een roes van lente
gaan op de motor van innerlijke energie
omdat de lente zo hoopvol binnenzeilt

Kijken naar andermans leuke honden
toch lente in mijn hoofd
en zin in morgen en overmorgen
en zin in Koningsdag met alles oranje

Een leuke reis voor de boeg
in mijn hoofd is het enorm lente
te koud gekleed gewoon afdwingen die zon
om me heen kijken in Amsterdam waar je nooit uitgekeken raakt

mijn handtekening en grote-mensen-dingen besluiten
in mijn hoofd de kinderlijke lente boost
omdat ik al 42 lentes oud ben misschien
en me thuis voel in amsterdam gewoon

IMG_1097

Thuis komen en keuzestress!

Na inmiddels ruim 35 bezichtigingen van woningen binnen 3 maanden tijd, ben ik bijna radeloos. Wat zoeken we nou precies?
Thuis voor mij moet licht zijn, in een buurtje met gezinnen, dichtbij een park en school. De school staat al vast dus dat is duidelijk.
Liefst een buitentje, hoge plafonds, een haard en de slaapkamers groot genoeg wanneer de meiden gaan puberen. Ook twee badkamers als het kan. En een lollige woonkeuken natuurlijk. Yeah right!

Jezus, ik hoor mijzelf en walg ervan. Nee hoor, ik ben niet materialistisch! Ook direct willen verdedigen omdat ik gewoon de komende 30 jaar niet meer verhuizen wil. Als het effe kan.
De vraagstukken: ga je naast een hotel wonen, naast een kroeg, met bovenburen of liever zelf boven. Welke geluidsoverlast is het ergste in de stad? Wellicht toch buiten de stad? Nee… Echt niet. Dus wat gebeurd hier?
Ik heb het ook! Keuzestress! Te veel opties. Gekmakend en slecht voor je nachtrust. Best wel.
Niemand kan deze keuze voor ons maken. Grotemensenwereld!!
Dus stap voor stap, en geduldig blijven.
Vandaag zie ik drie woningen. Op een denk ik verliefd te zijn. Ik hoop dat het wederzijds is, haha. De tijd zal het leren.
Welke rare makelaar gaat me nu weer rondleiden? Daar kun je ook een boek over schrijven. Misschien ligt daar mijn nieuwe roeping wel?

IMG_1232

What do you add?

Gisteren verging even heel kort mijn wereld. Een combinatie van paniek, pure angst, verwarring en verontwaardiging. Mijn vader heeft weer een klein herseninfarct doorgemaakt. Nu weet ik dat het klein was. Gisteren nog niet.
Ik was wederom bij mijn zangjuf. De laatste keer. Het einde van een leuk avontuur. En wat een leuk mens. Dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting.
Aangezien mijn ouders de 16e alweer 50 jaar getrouwd zijn, was ik een liedje aan het oefenen. Zo’n mooi liedje en zo passend bij de situatie ook. Het is nog een verrassing voor ze dus ik kan niet in detail treden. Vol goede moed en zelfs bijna ervan overtuigd dat ik mijn familie er een plezier mee doe door voor ze te zingen, haha. Keep dreaming.

Toen kreeg ik het bericht. Bam. Alles even in duigen. Weg hoop en moment van verstandsverbijstering. Pa ligt in het Ziekenhuis na een stroke, en nog onduidelijk hoe verder.
Uniek, 5 dagen voor het feest. Misschien ook niet, want misschien is hij er ook wel wat nerveus over. Niet niks natuurlijk 50 jaar. We gaan het groots vieren met de hele familie (mijn ouders en ik en mijn 3 zussen met hun families en inmiddels ook aanhang). Mijn schatje zit in Amerika en wat moet ik nu doen? Wat is wijsheid?

Eerst koffie. Inmiddels waren er twee zussen al onderweg en dus kreeg ik bedenktijd. Geen paniek. Kinderen eerst uit school halen. Ik ga het niet erger maken dan het is. Ik ga geen drama maken, niet van alles toevoegen. Geduld. Niet mijn angst de overhand geven. Puur richten op de feiten. Veel te hoge bloeddruk, en veel artsen om hem heen. Ik kan niets toevoegen daar nu.

Ik bleef kalm. Ergens. Gerust over het feit dat ik met mijn vader wel alles min of meer besproken en uitgesproken heb. Wij houden van elkaar. Dat weten we allebei. Ondanks onze eigenaardigheden of vergissingen. Het zit wel goed met ons. Dat is heel fijn en dat gun ik iedereen.

Ik wil alleen wel nog de kans om dit lied voor hem en mamma te zingen. Gewoon omdat het alles samenvat. En voor de herinnering. Een soort closure van een spannend verhaal, ons verhaal met ons ietwat rare gezin. Mijn roots en mijn basis, mijn weg en ons verhaal. Dat huist in mij en dat neem ik mee in mijzelf en in mijn kinderen. Mooi en gek genoeg nog geruststellend ook. Want wij zijn uiteindelijk allemaal wel goed terechtgekomen. Niet perfect en toch prima.

Dat liedje wil ik graag live opvoeren pa! Dit weekend. Voor jullie samen. xxxxx

2015/01/img_0294.jpg