“Patience”, mijn levensthema!

Ook vandaag staat in het teken van het geduld moeten hebben, of ook wel “afwachten”. Ik doe van alles, houd me druk bezig, in de hoop dat de tijd dan sneller gaat.
Ik ben benieuwd hoe anderen dit ervaren. Het lijkt inmiddels wel mijn levensthema. Afwachten.
Een korte opsomming bijvoorbeeld:
– Wachten tot mijn ouders zouden scheiden. Dat hebben ze dus niet gedaan, maar het hing altijd in de lucht. Ze zijn nu alweer 50 jaar samen.Idioot.
– Wachten tot we (als kind al) weer gingen verhuizen. Ik ben al, voor ik uit huis ging, regelmatig verhuisd.
– Wachten tot ik zwanger werd. Eerste keer duurde bijna 3 jaar.
– Wachten tot een van mijn ouders zou overlijden. Ze hadden de ergste dingen. Dood gingen ze niet, gelukkig!.Ze zijn nu zo fit als wat!
– Wachten voor we zeker wisten dat we naar Boston gingen ( het duurde 1,5 jaar, van moment van onze beslissing tot uiteindelijk echt weggaan)
– Wachten tot we meer duidelijkheid hadden over terugkomen naar Nederland. Ook best een slepend proces. Niet in mijn handen.
– Wachten op makelaarsreacties….jaja, we zitten er nog middenin.
Waarom? wat moet ik hiervan leren? Ik ben er helemaal klaar mee.

Gelukkig ben ik Mindfulness trainer! Mediteren helpt enorm. Naast mediteren, sta ik mijzelf weinig toe om echt te ontspannen. Wanneer ik mediteer voel ik pas waar in mijn lijf de spanning zit en hoe onrustig ik me voel. Vervolgens praat ik met mijzelf op vriendelijke toon. Vroeger deed ik dat altijd vrij hard en cynisch, nu weet ik dat dat helemaal niet bevorderlijk is.
Ik ben okay zoals ik ben, ook dit gaat weer voorbij, en concentreren op het moment van nu. Heb ik pijn? Nee. Heb ik honger? nee. Heb ik dorst? nee. Heb ik daadwerkelijk invloed op het proces? nee. Heb ik iets te klagen eigenlijk? nee. Zit ik nu in een fijn huis? ja. Is het mooi weer buiten? Ja. Zijn de kids happy? Ja. Gaat het goed tussen ons samen? ja. Is iedereen gezond? ja, eigenlijk best wel!

Dussssss!!!!
Okay, ik ben gespannen en heb geen invloed. Dus dan ga ik maar genieten van de rest van mijn dag. De zon schijnt en ik heb bergen energie. Kom maar op, zeg ik!IMG_1119

Advertenties

Interview met mijn 3e Young Professional.

Wederom, in het kader van mijn directe contact met mijn doelgroep, en persoonlijke interesse in deze generatie jonge Professionals, dit recente interview.

Interview met mijn 3e Young Professional ,Marly Storm, 23 jaar.

Loopbaan:

Marly is een frisse jonge vrouw, heeft Psychologie gestudeerd, en doet nu haar Master Klinische Neuropsychologie bij de VU. Ze heeft volgens eigen zeggen aardig moeten werken om haar Atheneum te halen, terwijl de Universiteit later daardoor juist heel goed te doen was, omdat ze inmiddels goed begreep hoe ze studeren moest. Helaas werd ze twee keer uitgeloot voor Medicijnen, wat haar eerste keuze was. Vandaar dat ze iets anders moest gaan doen. Ze wilde eigenlijk graag Verpleegkunde doen, maar het leek verstandiger om voor een Universitaire studie te kiezen. Ze had tenslotte Atheneum gedaan. Dus werd het Psychologie.

Momenteel piekert ze regelmatig. Deze studie is wel leuk en interessant, maar ze hoort om zich heen steeds hoe moeilijk het is om met deze studie een baan te krijgen. Marly heeft ook nog geen idee wat ze voor baan zoekt. Ze heeft een sterke voorkeur voor direct contact met mensen/patienten, maar na een praktijkervaring in het Revalidatiecentrum was ze toch niet meer zo zeker van welke kant ze precies op wil.Voor de meeste banen vragen ze praktijkervaring,  en die heeft ze nog niet echt. Om wat meer ervaring op te doen is ze nu Vrijwilligerswerk gaan doen bij Papermates, als maatje voor mensen met niet aangeboren hersenletsel.

Als ze eerlijk is, heeft ze meer ambitie om de kant van Coaching op te gaan. Ook zou ze dan meer de Arbeids Organisatie Psychologie kant op moeten en de Human Resource kant. Daar zijn ook meer banen in, volgens Marly.

Wonen:

Ook trekt het Buitenland steeds meer. Marly is, tegen advies van haar ouders in eigenlijk, na haar studie eerst 4 maanden gaan reizen met een vriendin. Heerlijk. Nu wil ze graag nog een keer reizen alleen. Of, indien mogelijk iets combineren met studie en reizen. Ook Spaans leren staat nog op haar Bucketlist. Geen idee nog of dat gaat lukken. Misschien ook wel tijdelijk in het buitenland werken, Azie trekt ook.

Gezin:

Marly is een enigste kind van een moeder, die altijd verpleegkundige is geweest, en een vader die werkzaam is geweest in de verzekeringen. Haar vader heeft destijds zijn studie zelf niet afgemaakt. Hij benadrukt bij Marly altijd het belang van een goed diploma en een goed betaalde baan. Haar moeder benadrukt eerder, dat ze het vooral leuk moet vinden wat ze doet. Ze heeft niet echt een motto meegekregen van thuis.

Vriendschappen:

Die veranderen ook wel wat. Haar beste vriendin uit Amersfoort spreekt ze eigenlijk nog maar weinig, wel vaste vriendinnen uit Groningen en Amsterdam. Voor direct contact is er nu minder tijd ook. Ze woont in een gezamenlijk huis met 3 anderen. Waar ze in Groningen vaak met haar huisgenootjes en vriendinnen at, eet ze nu vaker alleen omdat ieder zijn eigen gang gaat en verplichtingen heeft.

Financieel:

Marly is nu nog wel financieel afhankelijk. Dat vindt ze niet zo fijn. Ze krijgt de studiefinanciering, en werkt er altijd bij, om zelf de huur van haar kamer te betalen. Haar ouders betalen nu nog de verzekeringen, collegegeld en de boeken. Voor een eventuele reis en tijdens de stages zal ze waarschijnlijk een lening moeten gaan afsluiten. Ze weet dat er via DUO als student goedkopere leningen bestaan. Nu nog geen lening eigenlijk, gelukkig.

Gezondheid:

Marly eet nu wat meer bewust gezond, meer structuur in haar leven en 2 keer per week sporten. Studeren doet ze thuis.

Relatie:

Ze heeft geen relatie momenteel. Via social media lijkt het of iedereen een relatie heeft soms, dan voelt ze die druk wel een beetje. Een verre kinderwens is er wel, ooit. Ze zou dan het liefste gewoon 4 dagen blijven werken, geen huisvrouw willen worden.

Spiritueel/ Zingeving:

Ze is niet bezig met spiritualiteit of zingeving, hoewel de beroepskeuze wel enigszins met zingeving te maken lijkt te hebben.

Haar grote voorbeeld? Ze denkt even na. Dan zegt ze: Mijn moeder. Ze leek altijd goed te weten wat ze wilde, en heeft het ook gedaan.

Kortom, nog veel open eindjes, mogelijkheden genoeg, pieker, pieker soms. Beetje keuzestress wel, zegt ze zelf.

 

Teveel opties roept de rebel in mij op!

Deze week zag ik een documentaire van de KRO over het effect van de vele soorten voedingssupplementen. Ik dacht direct aan meerdere vriendinnen met zogenoemde pillenlades in huis. Allerlei multivitamines en andere preparaten waar ik altijd al niets van begrepen of geloofd heb. Te weinig is niet goed en je kunt ook wel degelijk klachten krijgen van teveel. Vooral van bijvoorbeeld vitamine B6, werd er verteld. Heerlijk bevestigend want ik was er altijd al wat wars van maar nu heb ik ineens bevestiging. Wat een geldverspilling ook al die potjes! Zoals Barbara Stok dat in haar comics verwoord, “ik heb ineens zoveel geld verdiend” Niet door iets te doen, maar door het te laten.

Zo werd iedereen die in Boston bij ons op bezoek kwam wild enthousiast van The Mall’s en van de Mega Supermarkten. Ik had een kleine overzichtelijke supermarkt en ga niet graag naar The Mall. Veel te veel opties. Dan sta je bij de eieren en zijn er 42 soorten eieren, of je wilt een brood en dan zijn er 3 afdelingen per winkel met zoveel verschillend brood. Vreselijk.

Ook met de vele huizen die ik nu reeds bekeken heb. Hoe meer ik er zie hoe meer ik voel dat ik het al wel weet. Ik hoef niet 30 extra huizen te zien en in gedachten allemaal in te richten.

Zelf ben ik ervan overtuigd dat ik met mijn intuïtie doorgaans goed zit. Ik durf best te kiezen en de consequenties van mijn keuze te accepteren. Denk ik, haha. Meestal….toch? Dusss.

Of zoals mijn vader zegt:”Je kop gaat er niet af”. En mijn oud huisgenoot : ” Het komt allemaal goed, uiteindelijk, indirect altijd! En Natuurlijk: Less is more!

7912244_orig

NB. Niet zelf geschilderd deze, wel mooi!!! Ik noem deze ” Grounded”