Veel sex en toch deed het er niet toe.

Gisteren viel ik over een hele stomme tekst bij de aankondiging van een tv zender RTL8:  ” Waar vrouwen van houden”. Zo stom vond ik die aankondiging. Ben dan ook benieuwd of ik de enige ben.

Toen de aankondiging van “Komt een vrouw bij de dokter” naar een boek van Kluun. Ik was toch alleen thuis en ging er eens even uitgebreid voor zitten. Hollandse film, dus ik dacht nog, veel sex. Het boek heb ik jaren geleden al eens gelezen. Mooi boek.

Ten eerste viel het me op dat ik de namen van de acteurs, duidelijk Nederlandse oude bekenden, gewoon niet meer wist. Gevolg van drie jaar Buitenland. Wel lekker die man! Barry Atsma, hoorde ik later. Het verhaal kwam langzaam bij me terug. In het begin zat ik er heel ontspannen bij en ik dacht even aan mijn vriendin. Ze heeft ook zo bij de dokter gezeten toen ze de diagnose kanker kreeg. Een andere soort, maar toch. Dankbaar en blij dat het zo goed met haar gaat.

De film greep me langzaam maar zeker aan. Ik merkte dat al door mijn irritatie, over de reclame tussendoor. Ik wilde verder kijken. De vrouwen in deze film vond ik ook zo mooi en puur. Amsterdam en de herkenbare behoefte aan zorgeloos partij maken. En toen kwam mijn schatje thuis. Hij kwam bij me zitten en ook hij keek naar “Waar vrouwen van houden”. Ik dacht nog, wel je mond houden, ik zit er helemaal in nu.

Samen zagen wij hoe prachtig dit proces verfilmd was. Hoe eenzaam ziek zijn is en ook hoe eenzaam voor de partner. Ieder zijn eigen proces in dit verdriet en die lange rouw die allang begint, nog voor iemand dood gaat. Het afscheidsproces van een gezond lijf naar een niet meer goed functionerend lijf, afscheid van gewoontes die je er niet meer op na kunt houden en de wijze waarop juist behoeftes zich zo kunnen uitvergroten. Buiten proportioneel misschien maar wie bepaalt dat?

Als voorstander van het bespreekbaar maken van moeilijke onderwerpen, informeerde ik voorzichtig bij mijn lief hoe hij hierover dacht. Zaten we eigenlijk op een lijn, als we dit zo zagen. Met weinig woorden wisten we precies waar wij voor staan. We kennen elkaar al zo lang. Maar niet ziek worden hoor! Doodeng. Je verandert gewoon onvermijdelijk. Mensen die me langer kennen zullen wel denken, nu gaat ze weer zeggen dat ze dankbaar is. Dat ben ik ook.

De laatste 30 minuten van de film heb ik gehuild en daarna nog 30 minuten, omdat ik niet kon stoppen. Niet hysterisch maar wel onophoudelijk. Wat een angst om je geliefde door zo’n hel te moeten zien gaan. En er dan ook nog voor elkaar moeten zijn. Vrienden en omgeving met al hun goedbedoelde steun en of verwachtingen. Ik zou gek worden. En dan zo’n vrouw. Die ook ergens weer een functie heeft. En liegen. Zo’n hekel aan liegen. Maar de waarheid is soms nog erger.  Mijn motto ‘ als je iets doet, doe het dan goed’, kwam weer even terug. Doe het dan zo dat ik er niet achter kom en dat het niet uit komt. Als je je openstelt voor een ander ben je direct ook kwetsbaar en chantabel. Nou ja. Doodeng.

En dan het doodgaan en al die nieuwe mogelijkheden thuis. Zo’n arts, die zich ook kwetsbaar opstelt. Ik blijf bewondering houden voor goede huisartsen. Wat een vak. Respect.

Ook vandaag was ik er nog mee bezig. Fietsend met mijn kinderen naar school. Allemaal gezond en wel. In deze prachtige stad. Gelukkig. Wat een film en wat een boek. Bedankt Kluun.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s