Voordelen Full-time werken vs full-time mom

Mijn project als trainer voor de introductie van het electronisch patientendossier in het AMC en het VUMC zit er al weer bijna op. Ongelooflijk, hoe snel het is gegaan. Aangezien ik dol ben op bewust beginnen en afronden, betrap ik mijzelf erop te bedenken wat ik er nu zo fijn aan vond. Ten eerste vond ik het heerlijk weer ergens bij te horen en wel bij een project met een duidelijk begin en eind. Het doel was ook duidelijk dus mijn rol was puur mijzelf kundig maken en mijn kennis als trainer manifesteren met al mijn charmes. Dat laatste vond ik het leukste. Trainingen geven vond ik super, helemaal omdat mijn collega’s tegenover mij zaten. In het AMC was het bijna thuiskomen. De pleeg in mij begon me duidelijk weer te kriebelen. Het zit er nog. Hoewel ik lang niet overal zou willen werken. En wat een mooi systeem. Het kan wellicht nog veel gebruiksvriendelijker maar ik ben onbevooroordeeld want ik ken geen andere epd’s.

Weten wat er van je verwacht wordt gaf mijn brein rust, niet meer piekeren over mijn persoonlijke doelen en of aquisitie. Ook het feit dat we nu samen de zorg over de kids verdeelden vond ik heel verfrissend. De kids vonden het ook erg leuk dat ze hun vader nu aan hun klasgenootjes konden laten zien. De meiden zijn ook veel zelfstandiger geworden en ze redden zich prima met het ochtendritueel. Ook zelf naar school fietsen maakt dat ze in korte tijd enorm zijn gegroeid. Ze voelen zich sterker en zelfverzekerd. Het feit dat ik minder tijd heb om geld uit te geven en zelf goed verdien is supergoed want zo verdien ik dubbelop en dat had ik na 3 jaar expat-vrouw zijn echt nodig. Wat meer balans en eigenwaarde. Ik heb in de afgelopen maanden heel veel geleerd over computers en ik heb mijzelf overtroffen. Wat een grap. Wat ik nog het leukste vond was het hebben van collega’s en ook mooie connecties met veel nieuwe mensen. Ook echt slappe lach hebben en onzin uitkramen vond ik zo fijn. Als laatste voordeel vond ik het hebben van een opgelegde structuur best even fijn, dan hoef je het zelf niet te verzinnen en ik heb me de blubbers gefietst. Heel wat kilometers op mijn teller.

Dank aan EPIC voor deze ervaring. Nu weer terug naar full-time moeder met alle drukte die erbij hoort. Mijn kinderen kunnen niet wachten tot ik er weer ben. Dan kunnen zij weer met vriendjes afspreken en hoeven ze niet meer naar de BSO.

En het voorjaar begint. Timing kon niet beter.

Een dankbaar mens

Verliefd op Roy

Dirk weet ervan, het is al even gaande. Ik weet niet waarom maar kijken naar Roy Donders maakt mij intens gelukkig. Die real life soap is te suf voor woorden maar zo origineel en hij lijkt zo puur en authentiek dat ik acuut gelukkig word.

Ik denk ook echt dat ik een hoop kan leren van ons Royke en zijn zus Rian. Ook met Kerst. Gewoon bijna therapeutisch overdreven je kamer oppimpen voor de kerst en daarbij  terugkijken op het afgelopen jaar. Met realistische dankbaarheid.  

Dat heb ik ook. Het was een druk en raar jaar. Van bijna niets naar een fulltime baan,waarin ik heel verl geleerd heb en blijkbaar best heel veel kan ook en natuurlijk onze laatste verhuizing! Genieten van ons huisje op het strand en het genot van een uiteindelijk weer redelijk gezonde familie. Oude vriendschappen die nog wel degelijk levensvatbaar blijken en onderbroekenlol. Op z’n Hollands. Direct en plat. Out of my comfortzone waar ik weer volop tot leven kom en na wat gesteggel toch altijd heeeeel blij ben met Dirk. We hebben het nog! Geruststellend.

Zin in 2016. Omdat ik nu thuis ben en rust in mijn gat voel. Omdat ik benieuwd ben naar wat er dit jaar weer komen gaat. De basis ligt vast. Ik ben, ik woon en ik sta open voor wat er komen gaat. Ik denk aan herregistratie en hopenlijk een vervolg op dit werktraject. Vrijheid en rust. Mogelijkheden en bergen energie. Met zelfvertrouwen. En wat heerlijk om twee van die heerlijke best wel zorgeloze kinderen re hebben waar ik heel veel lol mee heb. Dit jaar zal ik weer meer los moeten laten en ik zie dat het goed is. Wat een heerlijke grieten.

Mijn woord voor 2016 wordt: lol. In de zin van misschien wel meer mindlessness. Meer mijzelf toestaan zinloos te mogen genieten. Omdat het kan. Yolo. Happy 2016.  

 

It’s good to know you!

Op de Driscoll School in Boston was dit een van mijn favoriete liedjes. De kinderen zongen dit altijd uit volle borst naar elkaar en naar de leraren en ouders. Iedereen werd er gelukkig van. Heerlijk. 

Vandaag is een grote dag want ik heb onze nieuwe buren uitgenodigd. Gewoon omdat Dirk en ik daarvan houden. We houden ervan om onze buren een beetje te kennen en om ze te groeten bij het langslopen. Ook en misschien wel juist in Amsterdam. Ik ben heel benieuwd of er iemand komt en wie er om ons heen wonen. Welke indruk willen we maken en waarom eigenlijk?

Mindfull settelen heet dat! Ja wederom bewust. Ik wil graag met compassie mijn buren ontmoeten. Genieten van de verschillende types en levenswijzen. Levensverhalen horen en ook meer leren over deze buurt. Vroeger en nu. Wat speelt er zich hier af? 

Naast een plekkie voor mijzelf creeeren wil ik ook een plekkie voor mijn meiden. Zij zullen zich ook meer thuisvoelen wanneer ze weten wie de buren zijn denk ik. 

Ik heb lekkers in huis gehaald en gezellig kaarsjes aangedaan. Toch blijft het spannend. Onze laatste verhuizing en dus onze belangrijkste kennismaking in mijn ogen. Zin in en spannend.  

 

Heb er zin in, zin in, zin in!

Alles letterlijk en figuurlijk op zijn plek, duidelijkheid en jawel, rust en nieuwe energie. Alle noodzakelijke keuzes zijn gemaakt, heel veel , en knopen doorgehakt. Inmiddels zit ik in mijn nieuwe huis te kijken naar buiten en ik voel dat ik van alles zou kunnen doen nu, maar ik zit zo lekker. Gewoon thuis zijn. Buiten miezert het een beetje, ik ga zo werken. Dat geeft ook energie, ik doe gewoon wat men verwacht en dat lukt ook goed so far, en dus hoef ik niet steeds na te denken over wat ik zou moeten doen. Heerlijk.

De kids gaan goed. Ze redden zich prima zonder mij en de ik heb de zorg na school goed geregeld. Al zeg ik het zelf. Nu nog het loslaten van het zelf fietsen naar school s’morgens. Dat is nog wel een dingetje. Eens moet de eerste keer zijn. Fingers crossed.

Stiekem dacht ik al aan de herfst en winter en ik zie er naar uit. Knus man. Voor mijn raam staat een geweldige bos bloemen. Vanmorgen nog een gezellig telefoontje met een collega.  mijn ouders okay, mijn familie ook. Chill, geen zorgen, dankbaar.

Roller coaster

Van geen werk ineens in een full-time job. Van veel op mijzelf ineens dikke lol met nieuwe collega’s. Van mijzelf steeds uitdagen en nieuwe chalenges geven ineens overdonderd door duizend nieuwe dingen per minuut. Van kinderen die heel klein zijn naar meiden die hun haar over hun schouder gooien en veel te korte shorts aantrekken.

Is dat dan wat “midden in het leven staan” inhoudt?

Ik geniet enorm van luisteren, obseveren en lezen. Daar had of nam ik voorheen nooit de tijd voor. Daar had ik geen tijd voor, meende ik. 

Nu weet ik dat ik zelf bepaal waar ik de tijd voor neem. Ik heb alle tijd. Zelf kiezen we ervoor hoe we die tijd willen indelen. Indirect op basis van onze waarden en normen, deels vanuit intrinsieke maar vooral extrinsieke motivatie.

Probeer daar maar eens los van te komen…

Being mindfull is al de eerste stap. Bewust en meer mild zijn ten opzichte van jezelf en anderen en elkaars behoeften. En pauzes nemen. Even ademhalen en van een afstandje toekijken. Gewoon omdat het kan. 

Verandering is onvermijdelijk. Ik weet waar nu waar ik naartoe wil. Dus small steps en mindfulness en wijn natuurlijk. Vieren van elke stap in dichter bij mijn doel.

Saluti
IMG_1144

Tie wraps

They keep popping up in my life. 

Whenever things seem to fall apart or to break down, I look around to see where my tie wraps are. It’s fast, easy, stronger than you think and you don’t need anyone to help you! 

Tie wraps sure make my life easier and my husbands life too. He commanded to a friend today that our relationship is kept together by tie wraps, and we both laughed! It’s true. It sure safed us. We look at things kept together and both know there are more intelligent ways to fix thinks but we don’t care enough to get someone to help us. Why spent a lot of money if you can do it yourself, right?

So my gratitude today is for the inventor of ” the Tie Wrap” , what a hero ( male or female). I love how you made my life easier. 

  

Tandje erbij!

Deze dame gaat weer vol aan de bak. De meiden zitten lekker in hun vel en de basis is gelegd, de man zit lekker op zijn werk, nu ben ik weer aan de beurt.   Dus we gaan een tandje erbij doen! En we gaan niet klagen, dat doen er al zoveel. Nee, ik mag 36 uur gaan werken en ik zie ernaaruit! 

Ik ga het doen en het zal pittig zijn, ik ga vast fouten maken en mijzelf voor schut zetten. Vreselijk. En dan weet ik dat ik niets te verliezen heb en dat anderen ook niet perfect zijn en dan ga ik mijzelf een schop onder mijn kont geven of hulp vragen. Gewoon verder. Omdat het kan! Briljant. Alleen al het feit dat er om 7.30 uur weer mensen op mij zitten te wachten! Wat heerlijk. En zelf getraind worden, om daarna te gaan trainen, zo lekker. In gedachten ben ik al onderweg naar het AMC. Mijn vertrouwde AMC. Daar kom ik natuurlijk wat bekenden tegen onderweg. Dan ontmoet ik weer allerlei nieuwe mensen, met allemaal hun eigen eigenaardigheden. Heerlijk. kom maar op. Met z’n allen lunchen, eeuw geleden, en moe worden van alle nieuwe input. Lijkt me dus ook heeerlijk. En moeten haasten om vervolgens op tijd weer te onthaasten. Me in de metro visualiseren dat ik hier zit, @the best place ever, de zee en het strand, een warm rozig hoofd en amper geluiden, alleen de wind en de meeuwen.  

 

Van reflectie tot gelukzalig

In mijn vorige bericht schreef ik over mijn drang naar evalueren en resumeren. Mijn trip naar Boston was een grote reflectie, en werd “the closure to the story”.

Wat heb ik eigenlijk veel gedaan, gezien en mooie echte vriendschappen daar opgebouwd in Amerika in die 3 jaren daar! Ik leek wel een filmster die werd onthaald en rondgereden. Eenmaal herenigd met degene waar ik op dat moment verbleef, deden we alle dingen die ik het liefste deed in mijn tijd daar. Dus lopen met de hond ( bijna al mijn vrienden daar hebben honden), yoga samen, meditatie samen, eten en drinken samen en in bed lekker lezen om bij te komen. Wat een rijkdom en grappig dat ik nu pas trots kon zijn op mijzelf.

Nu liep ik vandaag naar mijn oude Ziekenhuis, het AMC in Amsterdam. Onderweg in de metro begon ik weer met reflecteren. Gewoon heel kort even van 2008 ( toen ik besloot te stoppen met Verplegen) tot nu. Als Life Coach en Mindfulness Trainer solliciteren naar een Functie van Trainer EPD. Ik geniet er altijd van als dingen ineens lijken samen te vallen, dat het lijkt of alles wat je tot dan toe gedaan hebt logisch lijkt. Ik zeg lijkt omdat ik geen bewijzen heb en er ook niet te lang overna wil denken. Zelf houd ik erg van het lezen van mijn onderbuikgevoel, mijn intuitie, en dit klopt gewoon. De gezellige warme hereniging met mijn oud collega’s maar nu in een andere setting. Meant to be denk ik. Haha

IMG_1721

Even resumeren

Vraag me niet waarom maar al mijn hele leven doe ik aan evalueren. Als student evalueerde ik, achteraf ziekelijk vaak, mijn ietwat onrustige jeugdjaren. Als verpleegkundige evalueerde ik, in de ogen van mijn collega’s veel te uitgebreid, mijn werkdag en alle ervaringen en gekte tijdens mijn werk. Al zolang als ik ben met mijn Adonis, evalueer ik, in zijn ogen soms tot vervelends toe onze relatie. Hoe staan we er nu voor? In Amerika mistte ik Holland en evalueerde ik alles wat daarmee te maken had. Na het overlijden van mijn hond evalueer ik nog bijna dagelijks de betekenis van Pluk in mijn ( ons) leven. Mindful als ik ben en volop levend in het nu, ga ik niet te gedetailleerd meer terug naar wat geweest is. Toch brengt reflectie op zijn tijd mij heel veel rust en zelfkennis.

Donderdag ga ik naar Boston. Bijna een week. En ik betrap mijzelf erop dat ik nu al mijn evaluatie ingezet heb. Onze drie jaar Boston resumeren. Een heel proces voltrekt zich alweer in mijn hoofd. Dankbaar voor wat het ons gebracht heeft en dankbaar voor waar we nu zijn. Hoe bijzonder.  

 

De 2e ronde, de 2e ronde!!

Na natuurlijk wederom eerst weer gewoon wachten ( mijn levensthema), kwam de verlossende email. 

Ik ben door naar de 2e ronde. In mijn vorige blog schreef ik dat ik mijzelf ging verkopen. Niet mijn favoriete ding. Niet dat ik nou zo bescheiden ben of onzeker. Ik denk echt dat ik een hele geschikte kandidaat ben voor deze baan. 

Bij het boxen zie je je tegenstander. Je gaat een gevecht aan en schat je kansen in. Van de ene ronde tot de volgende en je hoopt je staande te houden. 

Bij deze strijd weet ik heel weinig. Ik weet niet hoeveel concurrentie ik heb en welke kwaliteiten zij hebben en toch voelt het goed. Ook omdat ik niets te verliezen heb misschien. Ja mijn eer. Dat is niet niks. En mijn wens om mijzelf nuttig te maken, verschil te maken. Niet alleen voor mijn naasten maar ook voor anderen. Ik heb veel meer in huis, eigenlijk. 

En ja, er zijn heel veel mogelijke beren op dit pad, en ik wil dit. Werken voor mijn geld. Net als iedereen. Uit mijn comfortzone en knallen. In een team.  Training krijgen en training geven over het electronisch patienten dossier. 

Of zoals mijn vader altijd zegt: ” Je kop gaat er niet af” . Gewoon ademhalen. In deze heerlijke hoopvolle lente!